در بازی زندگی یاد می گیری اعتماد به حرف های قشنگ بدون پشتوانه مثل آویختن به طنابی پوسیدست یاد می گیری نزدیکترین ها به تو گاهی می توانند دورترین ها باشند یاد می گیری آنقدر از خودت برای روز مبادا پس انداز داشته باشی تا بتوانی یک روزی تمام خودت را بغل کنی و بروی و در جایی که شنیده و فهمیده نشوی نمانی یاد می گیری دیوار خوب است سایه ی درخت مطلوب است اما هیچ تکیه گاهی ابدی نیست

من جمله هایی را که آخر آنها نقطه می گذارند, دوست دارم به نقطه که می رسی انتظار پایان می رسد همه چیز تمام می شود خیالت راحت است نه دلهره ای نه دغدغه ای نه نگرانی و نه اضطرابی حتی خودت می مانی و آخر خط و یک نقطه که تکلیف همه چیز را روشن کرده است نه بلا تکلیف می مانی که کسی بیاید یا نیاید که بخواهد توضیحی بدهد یا ندهد دلشوره ی اما و اگرش را نداری دیگر ... دل نگران نیستی که هر کس به میل خود هر جور که دلش خواست تفسیرش کند و هر بار دلت هری بریزد پایین ... بعد از آن نه فلشی ست و نه علامتی که بخواهد به چپ و راست بچرخاندت یا دور خودت تاب ات دهد ... گیج نمی شوی کلاف سردرگم

رفتن همیشه هم سخت نیست رفتن هیشه دل نمی خواهد می توان مشق شب عشق را یک در میان پیچاند آدم خسته نرفتن نمی شناسد گیرم تمام مشق ها را با رنگ آبی و قرمز بدون اشتباه بنویسم وقتی کسی که باید وقت تصحیح را نداشته باشد تو هی زیبا بنویس هی بی غلط بنویس می شود خودکار به رنگ سیاه بر روی کاغذ خاطرات کشید از چپ به راست از پایین به بالا بگذار بفهمد بی حوصله ای از این همه تکلیف بی تکلیفی همیشه بد نیست آخر بی تکلیفی مردودی است حالا تو هی چند رنگ و بی غلط بنویس