ستاره ی زندگی

در بازی زندگییاد می گیریاعتماد به حرف های قشنگ بدون پشتوانهمثل آویختن به طنابی پوسیدستیاد می گیرینزدیکترین ها به توگاهی می توانند دورترین ها باشندیاد می گیریآنقدر از خودت برای روز مبادا پس انداز داشته باشیتا بتوانی یک روزی تمام خودت را بغل کنی و برویو در جایی که شنیده و فهمیده نشوی نمانییاد می گیریدیوار خوب استسایه ی درخت مطلوب استاما هیچ تکیه گاهی ابدی نیست ستاره ی زندگی...

منجمله هایی را که آخر آنها نقطه می گذارند,دوست دارمبه نقطه که می رسی انتظار پایان می رسدهمه چیز تمام می شودخیالت راحت استنه دلهره ای نه دغدغه اینه نگرانی و نه اضطرابی حتیخودت می مانی و آخر خط و یک نقطه که تکلیف همه چیز را روشن کرده استنه بلا تکلیف می مانی که کسی بیاید یا نیاید که بخواهد توضیحی بدهد یا ندهددلشوره ی اما و اگرش را نداری دیگر ...دل نگران نیستی که هر کس به میل خود هر جور که دلش خواست تفسیرش کند و هر بار دلت هری بریزد پایین ...بعد از آن نه فلشی ست و نه علامتی که بخواهدبه چپ و راست بچرخاندت یا دور خودت تاب ات دهد ...گیج نمی شویکلاف سردرگم ستاره ی زندگی...

رفتن همیشه هم سخت نیسترفتن هیشه دل نمی خواهدمی توان مشق شب عشق را یک در میان پیچاندآدم خسته نرفتن نمی شناسدگیرم تمام مشق ها را با رنگ آبی و قرمز بدون اشتباه بنویسموقتی کسی که باید وقت تصحیح را نداشته باشدتو هی زیبا بنویس هی بی غلط بنویسمی شود خودکار به رنگ سیاه بر روی کاغذ خاطرات کشیداز چپ به راستاز پایین به بالابگذار بفهمد بی حوصله ای از این همه تکلیفبی تکلیفی همیشه بد نیستآخر بی تکلیفی مردودی استحالا تو هی چند رنگ و بی غلط بنویس ستاره ی زندگی...